عملکرد باغچه های بارانی در کاهش آلاینده های رواناب سطحی و افزایش تاب آوری اکوسیستم

گسترش شهرنشینی و افزایش سطوح نفوذناپذیر، موجب تشدید رواناب سطحی، آلودگی منابع آب شهری و کاهش تاب آوری اکوسیستم های شهری شده است. در این میان، باغچه های بارانی به عنوان یکی از راهکارهای توسعه کم اثر (LID) و زیرساخت های سبز مبتنی بر طبیعت، نقش موثری در مدیریت پایدار رواناب ایفا می کنند. هدف این پژوهش، بررسی جامع عملکرد باغچه های بارانی در کاهش حجم و آلودگی رواناب سطحی و تبیین نقش آن ها در ارتقای تاب آوری اکوسیستم شهری است. روش تحقیق، توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند مطالعات علمی معتبر و تحلیل یک نمونه موردی اجرایی (پروژه باغ های بارانی شهر پورتلند، ایالات متحده آمریکا) است. نتایج پژوهش نشان می دهد که باغچه های بارانی قادرند تا بیش از ۹۰٪ حجم رواناب ناشی از بارش های متعارف شهری را در محل مهار کرده و غلظت آلاینده هایی نظیر فسفر، نیتروژن، فلزات سنگین و رسوبات معلق را بین ۵۰ تا ۹۵٪ کاهش دهند. علاوه بر بهبود کیفیت آب، این سیستم ها با ایجاد زیستگاه های شهری، افزایش تنوع زیستی، کاهش فشار بر زیرساخت های خاکستری و ارتقای سازگاری شهرها با رویدادهای حدی اقلیمی، به تقویت تاب آوری اکوسیستم شهری کمک می کنند. در مجموع، یافته ها نشان می دهد که ادغام باغچه های بارانی در برنامه ریزی و طراحی شهری، راهکاری کارآمد، کم هزینه و چندمنظوره برای دستیابی به شهرهای پایدار و تاب آور است.

کلیدواژه ها:

باغچه های بارانی ، رواناب سطحی ، آلاینده ها ، تاب آوری اکوسیستم ، توسعه کم اثر(LID)