منظرهای بیوفیلیک به عنوان راهبردی برای مدیریت جزایر گرمایی شهری: تبیین سازوکارهای خرداقلیمی و اثرات آن ها بر آسایش حرارتی

تغییر اقلیم و تشدید جزایر گرمایی شهری، دمای هوا و سطح زمین، مصرف انرژی برای سرمایش و آسیب های مرتبط با گرما را در بسیاری از شهرها افزایش داده است. در این میان، منظر به عنوان لایه میانجی میان شکل شهر و خرداقلیم، ظرفیت مهمی برای تعدیل گرمای شهری دارد. منظر بیوفیلیک رویکردی است که بر حضور پررنگ عناصر طبیعی، تقویت شبکه های سبز و آبی و ارتقای کیفیت تجربه زیسته در فضاهای روزمره شهری تاکید می کند و می تواند هم زمان نقش زیرساخت اقلیمی و فضای زیست پذیر را بر عهده بگیرد. هدف این مقاله، تبیین نقش منظرهای بیوفیلیک در مدیریت جزایر گرمایی شهری از طریق جمع بندی سازوکارهای خرداقلیمی کلیدی و پیامدهای آن ها برای آسایش حرارتی در مقیاس های سایت، خیابان و محله است. در جمع بندی مطالعات، روشن می شود که مهم ترین سازوکارها عبارت اند از: ایجاد سایه و کاهش دمای تابشی در تراز عابر، خنک سازی از طریق تبخیر و تعرق پوشش گیاهی و خاک مرطوب، کاهش جذب گرما با استفاده از سطوح و مصالح روشن در کنار سبزینگی، و بهبود جریان هوا و تهویه در بافت شهری. ترکیب هدفمند این سازوکارها می تواند شدت گرما در بافت های داغ را کاهش داده، شاخص های آسایش حرارتی فضای باز را بهبود بخشد و زمینه طراحی منظرهای بیوفیلیک به عنوان زیرساخت اقلیمی روزمره در شهرهای گرم را فراهم کند.

کلیدواژه ها:

جزایر گرمایی شهری ، منظر بیوفیلیک ، زیرساخت سبز–آبی ، نواحی اقلیمی محلی (LCZ) ، خرداقلیم ، آسایش حرارتی