نقش هوش مصنوعی در شخصی سازی آموزش برای دانش آموزان با سبک های یادگیری متفاوت

با گسترش روزافزون فناوری های نوین آموزشی، هوش مصنوعی به عنوان ابزاری موثر در شخصی سازی فرآیند یادگیری و انطباق آن با سبک های متنوع یادگیری دانش آموزان مطرح شده است. با این حال، در نظام آموزشی ایران، هنوز استفاده نظام مند و بومی سازی شده از این فناوری ها محدود است و همین امر خلا پژوهشی قابل توجهی ایجاد کرده است. هدف اصلی این پژوهش، بررسی نقش هوش مصنوعی در ارتقای کیفیت یادگیری شخصی سازی شده با تاکید بر انگیزش، مشارکت و خودتنظیمی تحصیلی است. اهداف فرعی شامل تحلیل روش های شناسایی سبک های یادگیری مبتنی بر AI، اثر بازخورد هوشمند بر انگیزه درونی، نقش الگوریتم های شخصی سازی محتوا در مشارکت، اثر ابزارهای تعاملی AI بر حس تعلق اجتماعی و پیامدهای منفی وابستگی به AI است. روش تحقیق از نوع توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای و مرور نظام مند منابع بوده است. یافته ها نشان داد که سیستم های AI می توانند با دقت بالا سبک های یادگیری را شناسایی کرده، بازخوردی شخصی سازی شده و به موقع ارائه دهند، محتوای آموزشی را بر اساس نیاز یادگیرنده تطبیق دهند و حس تعلق دانش آموز به محیط آموزشی را تقویت کنند. با این حال، وابستگی افراطی به AI می تواند بر خودتنظیمی تحصیلی و تنوع یادگیری اثر منفی بگذارد. نتایج بر ضرورت استفاده متوازن از AI همراه با نقش آفرینی فعال معلمان و انطباق فرهنگی فناوری تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، شخصی سازی آموزش ، سبک های یادگیری ، بازخورد هوشمند ، ابزارهای تعاملی ، خودتنظیمی تحصیلی