نقش هوش مصنوعی در آموزش

پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش هوش مصنوعی در نظام آموزشی و ارائه یک چارچوب پیشنهادی برای سیاست گذاری بومی، به صورت یک تحقیق توصیفی-تحلیلی با رویکرد ترکیبی (کمی و کیفی) انجام گرفت. جامعه آماری شامل معلمان، مدیران و متخصصان حوزه فناوری آموزشی بود. یافته های کمی، تمایل بالا (میانگین ۴.۳ از ۵) برای پذیرش هوش مصنوعی را نشان دادند، در حالی که زیرساخت های فنی موجود، آمادگی پایینی (میانگین ۲.۷ از ۵) داشتند. همزمان، یافته های کیفی از طریق تحلیل مضمونی، سه تم اصلی شامل "امنیت داده ها/حریم خصوصی"، "ضرورت استانداردهای اخلاقی بومی"، و "نیاز به حکمرانی فعال" را شناسایی کردند. نتایج تحلیل تلفیقی به طور قاطع نشان داد که شکاف اصلی در فرآیند پیاده سازی هوش مصنوعی، نه صرفا یک چالش فنی، بلکه یک بحران حکمرانی و اخلاق است. این پژوهش نتیجه می گیرد که موفقیت بلندمدت در بهره برداری از هوش مصنوعی مستلزم آن است که سیاست گذاران، عدالت اخلاقی و زیرساختی را بر کارایی فنی مقدم بدارند. بنابراین، تمرکز بر تدوین منشور اخلاقی بومی، ارتقای زیرساخت های دسترسی و طراحی دوره های آموزشی تخصصی، به عنوان ضروری ترین پیشنهادات راهبردی ارائه گردید.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش و پرورش ، حکمرانی هوش مصنوعی ، اخلاق بومی ، زیرساخت فناوری ، یادگیری انطباقی