نقش نوستالژی در بازنمایی هویت جمعی و فردی در ادبیات داستانی معاصر ایران: مطالعه موردی آثار جلال آل احمد و گلی ترقی

نوستالژی در ادبیات داستانی معاصر ایران، ابزاری مهم برای بازنمایی تجربه های فردی و جمعی انسان ها محسوب می شود. این مقاله با هدف بررسی نقش نوستالژی در بازنمایی هویت جمعی و فردی، آثار دو نویسنده معاصر، جلال آل احمد و گلی ترقی را تحلیل تطبیقی می کند. یافته ها نشان می دهد که در آثار جلال آل احمد، نوستالژی عمدتا با غم غربت، ناکامی های فردی و آرمانشهرهای از دست رفته مرتبط است و بازتاب دهنده تحولات اجتماعی و فرهنگی زمانه است، در حالی که در آثار گلی ترقی، نوستالژی بیشتر به حسرت گذشته، خانه پدری، دوران کودکی، پیری و تجربه های عاطفی شخصیت ها می پردازد و جنبه روان شناختی و فردی برجسته تری دارد. این مطالعه نشان می دهد که نوستالژی نه تنها تجربه های درونی شخصیت ها را بازتاب می دهد، بلکه ابزاری برای تحلیل هویت جمعی و تاثیر محیط اجتماعی و فرهنگی بر شکل گیری تجربه های ادبی است.

کلیدواژه ها:

نوستالژی ، هویت فردی ، هویت جمعی ، ادبیات داستانی معاصر ، جلال آل احمد ، گلی ترقی ، تحلیل تطبیقی