نقش معلم در کاهش اضطراب اجتماعی در کودکان دارای اوتیسم

هدف پژوهش حاضر با هدف تبیین و ارزیابی اثربخشی چارچوبی آموزشی مبتنی بر نقش معلم برای کاهش اضطراب اجتماعی در کودکان دارای اوتیسم طراحی و اجرا شد. این مطالعه از یک رویکرد آمیخته (کیفی-کمی) بهره برد تا ابتدا مولفه های مورد نیاز معلمان استخراج و سپس کارآیی مدل طراحی شده آزموده شود. روش شناسی فاز کیفی منجر به استخراج سه مولفه اصلی برای نقش معلم گردید: رویکرد شناختی-هیجانی مبتنی بر درک تفاوت ها، اجرای سیستماتیک راهبردهای تسهیل گر اجتماعی، و طراحی محیطی مبتنی بر بازخورد مثبت فوری. در فاز کمی، اثربخشی مداخله آموزشی بر اساس این چارچوب بر اضطراب اجتماعی گروه نمونه با استفاده از طرح شبه آزمایشی مقایسه شد. یافته های نتایج فاز کیفی بر اهمیت درک عمیق معلمان از جهان هیجانی کودک اوتیسم تاکید داشت. تحلیل های کمی نشان داد که آموزش معلمان بر اساس چارچوب استخراج شده، تاثیر معنادار و چشمگیری بر کاهش اضطراب اجتماعی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل داشته است. این کاهش نشان دهنده کارآمدی مدل پیشنهادی است. در نتیجه آموزش های مبتنی بر چارچوب استخراج شده، ابزاری موثر برای توانمندسازی معلمان در کاهش اضطراب اجتماعی دانش آموزان دارای اوتیسم محسوب می شود. این امر نقش محوری معلم را به عنوان یک تسهیل گر فعال در ایجاد محیط امن و قابل پیش بینی برای تعاملات اجتماعی برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

اوتیسم ، اضطراب اجتماعی ، نقش معلم ، آموزش مبتنی بر شواهد ، تسهیل گری اجتماعی ، رویکرد آمیخته