نقش سواد هیجانی و خودتنظیمی در افزایش یادگیری پایدار در دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش سواد هیجانی و خودتنظیمی در افزایش یادگیری پایدار در دانش آموزان دوره متوسطه انجام شد. مسئله اساسی آن است که چرا با وجود تمرکز نظام آموزشی بر یادگیری شناختی، پایداری و تداوم یادگیری در بسیاری از دانش آموزان حفظ نمی شود. این مطالعه بر پایه رویکردهای نظری درباره نقش هیجان در یادگیری و درباره خودتنظیمی تحصیلی شکل گرفت. روش پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی و جامعه آماری شامل دانش آموزان متوسطه دوم شهر تهران بود که با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۲۱۰ نفر انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها سه پرسشنامه استاندارد سواد هیجانی، خودتنظیمی یادگیری و یادگیری پایدار بود. داده ها با استفاده از مدل معادلات ساختاری (SEM)، تحلیل مسیر و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. نتایج نشان داد سواد هیجانی (r=۰.۶۳) و خودتنظیمی (r=۰.۶۸) هر دو به طور مثبت و معنادار یادگیری پایدار را پیش بینی می کنند و متغیرهای ترکیبی آن ها بیش از ۵۲٪ واریانس یادگیری پایدار را تبیین کردند. همچنین مولفه های هدف گذاری، تاب آوری هیجانی و بازاندیشی قوی ترین پیش بینی کننده ها بودند. پژوهش نتیجه می گیرد که تلفیق آموزش هیجانی و خودتنظیمی شناختی می تواند بنیان یادگیری پایدار را در مدارس استحکام بخشد و زمینه تربیت فراگیرانی خودآگاه و مسئول را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

سواد هیجانی ، خودتنظیمی یادگیری ، یادگیری پایدار ، تاب آوری هیجانی ، بازاندیشی ، آموزش تلفیقی