نقش خانواده در بهبود فرآیند یادگیری و رشد تحصیلی

خانواده به عنوان نخستین و بنیادی ترین نهاد اجتماعی، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری شخصیت، رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی و همچنین پیشرفت تحصیلی فرزندان ایفا می کند. کیفیت تعاملات خانوادگی، سبک های فرزندپروری، میزان حمایت عاطفی و تحصیلی والدین، سطح سواد و نگرش آنان نسبت به آموزش، همگی از جمله عواملی هستند که می توانند مسیر یادگیری دانش آموزان را تسهیل یا تضعیف کنند. پژوهش های متعدد نشان داده اند که مشارکت فعال خانواده در امور آموزشی، ایجاد محیطی امن و انگیزشی در خانه، نظارت بر تکالیف درسی و ارتباط مستمر با مدرسه، رابطه مستقیمی با افزایش انگیزش تحصیلی، خودکارآمدی و پیشرفت آموزشی دارد (ابراهیمی قوام، ۱۳۹۵؛ سلیمانی و احمدی، ۱۳۹۸). هدف مقاله حاضر بررسی جامع نقش خانواده در بهبود فرآیند یادگیری و رشد تحصیلی دانش آموزان و تحلیل ابعاد مختلف این تاثیرگذاری بر اساس یافته های پژوهشی داخلی است. روش تحقیق توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی می باشد. نتایج نشان می دهد که خانواده های دارای سبک فرزندپروری مقتدرانه، حمایت هیجانی مناسب و تعامل سازنده با مدرسه، بیشترین نقش را در ارتقای عملکرد تحصیلی فرزندان خود دارند. بر این اساس، ارائه راهکارهای کاربردی برای تقویت تعامل خانواده و مدرسه و ارتقای آگاهی والدین ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

خانواده ، یادگیری ، پیشرفت تحصیلی ، سبک های فرزندپروری ، حمایت والدین ، انگیزش تحصیلی