نقش بازی در آموزش ابتدایی

بازی به عنوان یک فعالیت طبیعی و ذاتی کودکان، نقش مهمی در رشد شناختی، اجتماعی، هیجانی و جسمانی آن ها دارد. پژوهش های اخیر نشان داده اند که استفاده از بازی در فرآیند آموزش ابتدایی باعث ارتقای انگیزه یادگیری، تقویت مهارت های حل مسئله، افزایش خلاقیت و بهبود تعاملات اجتماعی دانش آموزان می شود. هدف این پژوهش بررسی تاثیر بازی در فرآیند آموزش ابتدایی و ارائه راهکارهای موثر برای استفاده بهینه از آن در کلاس های درس است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها از منابع کتابخانه ای و مطالعات میدانی جمع آوری شده است. یافته ها نشان می دهد که بازی نه تنها موجب افزایش یادگیری فعال و مشارکتی دانش آموزان می شود، بلکه مهارت های تفکر انتقادی، همکاری و مدیریت هیجان آن ها را نیز تقویت می کند. این پژوهش بر اهمیت برنامه ریزی آموزشی مبتنی بر بازی تاکید دارد و پیشنهادات متعددی برای معلمان و مدیران مدارس ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

بازی ، آموزش ابتدایی ، یادگیری فعال ، مهارت های اجتماعی ، خلاقیت