مقایسه تاثیر خستگی موضعی عضله چهارسر با خستگی عمومی بدن بر پارامترهای نیرو-زمان در طی حداکثر انقباض اختیاری زانو

هدف از این پژوهش بررسی تفاوت تاثیر خستگی موضعی عضله چهارسر و خستگی عمومی بدن بر پارامترهای نیرو-زمان (Force-Time) طی حداکثر انقباض اختیاری زانو بود. در این مطالعه ۳۰ ورزشکار سالم (۱۵ مرد و ۱۵ زن، با میانگین سنی ۲۳/۴ ± ۲/۷ سال) به صورت تصادفی انتخاب شدند و در دو شرایط خستگی موضعی و خستگی عمومی مورد آزمایش قرار گرفتند. خستگی موضعی از طریق تمرینات ایزومتریک حداکثری عضله چهارسر و خستگی عمومی از طریق فعالیت های هوازی با شدت متوسط تا زیاد ایجاد شد. پارامترهای نیرو-زمان شامل نیروی حداکثری (MVC)، شیب نیرو (Rate of Force Development)، زمان رسیدن به نیرو حداکثری و توان متوسط ثبت شد. یافته ها نشان داد که خستگی موضعی تاثیر بیشتری بر کاهش شیب نیرو و زمان رسیدن به نیروی حداکثری دارد، در حالی که خستگی عمومی باعث کاهش بیشتر نیروی حداکثری و توان متوسط می شود. این نتایج نشان می دهد که نوع خستگی می تواند اثرات متفاوتی بر عملکرد عضلانی داشته باشد و در برنامه ریزی تمرینی و توان بخشی باید به نوع خستگی توجه شود.

کلیدواژه ها:

خستگی موضعی ، خستگی عمومی ، عضله چهارسر ، نیرو-زمان ، حداکثر انقباض اختیاری