بررسی رابطه خودتنظیمی یادگیری با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی

خودتنظیمی یادگیری یکی از مولفه های بنیادین یادگیری موثر در نظام های آموزشی معاصر محسوب می شود و نقش مهمی در ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان، به ویژه در دوره ابتدایی ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین خودتنظیمی یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی است. خودتنظیمی یادگیری به فرایندی فعال و هدفمند اطلاق می شود که طی آن یادگیرنده با استفاده از راهبردهای شناختی، فراشناختی و انگیزشی، یادگیری خود را برنامه ریزی، نظارت و ارزیابی می کند (Zimmerman, ۲۰۱۳). پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی–توصیفی و بر پایه مرور نظام مند پژوهش های داخلی و خارجی انجام شده است. نتایج مطالعات پیشین نشان می دهد که دانش آموزانی که از سطح بالاتری از خودتنظیمی برخوردارند، عملکرد تحصیلی بهتری داشته و در مواجهه با تکالیف پیچیده، پایداری و انگیزش بیشتری از خود نشان می دهند (Schunk & Greene, ۲۰۱۸). در مقابل، ضعف در مهارت های خودتنظیمی می تواند منجر به افت تحصیلی، کاهش اعتمادبه نفس و افزایش اضطراب آموزشی شود. در این مقاله، پس از تبیین چارچوب نظری خودتنظیمی یادگیری و مرور پیشینه پژوهش، مطالعه ای تطبیقی از تجربه چهار کشور پیشرو آموزشی شامل فنلاند، سنگاپور، کره جنوبی و کانادا ارائه شده است. یافته های این بخش نشان می دهد که این کشورها آموزش مهارت های خودتنظیمی را از دوره ابتدایی و به صورت ساختاریافته در برنامه های درسی، روش های تدریس و نظام ارزشیابی خود گنجانده اند. در نهایت، مزایا و چالش های آموزش خودتنظیمی یادگیری در مدارس ابتدایی بررسی شده و پیشنهادهایی کاربردی برای معلمان پایه پنجم، برنامه ریزان درسی و پژوهشگران ارائه می شود. نتایج پژوهش حاضر می تواند مبنایی برای بهبود کیفیت آموزش و ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی یادگیری ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، پایه پنجم ، راهبردهای یادگیری