شبکه های اجتماعی و بحران هویت در نوجوانی؛ یک مطالعه پدیدارشناختی از تجربه زیسته

این پژوهش با هدف واکاوی کیفی و عمیق تجربه زیسته نوجوانان از حضور در شبکه های اجتماعی و پیامدهای آن بر فرآیند هویت یابی، با استفاده از رویکرد پدیدارشناسی تفسیری انجام شده است. یافته های تحقیق که از طریق تحلیل مضامین مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق با ۲۲ نوجوان ۱۵ تا ۱۸ ساله در شهر ملارد به دست آمده، نشان دهنده ظهور پنج مضمون اصلی و ۱۶ مضمون فرعی است. مضامین اصلی شامل: «دوگانگی هستی شناختی: خود واقعی در تقابل با خود آرمانی نمایشی»، «اقتصاد توجه و گرسنگی سیری ناپذیر تایید»، «قفس آینه ای: اسارت در نگاه خرده گیر دیگران»، «زمان پاره پاره و گسست تداوم خود»، و «رابطه ابزاری و تنهایی پر ازدحام» می باشند. این تجارب به صورت یک «چرخه معیوب هویتی» خود را نشان می دهند که در آن نوجوان درگیر تلاش برای بازنمایی یک خود آرمانی، انتظار برای تایید بیرونی، تجربه اضطراب و مقایسه، و در نهایت احساس پوچی و ازخودبیگانگی است. نتیجه گیری کلی مقاله تاکید می کند که شبکه های اجتماعی نه تنها یک بستر ارتباطی، بلکه به یک «صحنه هستی شناختی» بدل شده اند که ساختارهای سنتی شکل گیری هویت را دگرگون و بحران هویت را به پدیده ای مزمن، پیچیده و چندبعدی در نسل حاضر تبدیل کرده است. درک پدیدارشناختی این تجربه، سنگ بنای هرگونه مداخله تربیتی و حمایتی اثربخش است.

کلیدواژه ها:

شبکه های اجتماعی ، بحران هویت ، نوجوانی ، پدیدارشناسی تفسیری ، تجربه زیسته ، خود دیجیتال