مطالعه رابطه یادگیری هیجانی اجتماعی با تاب آوری تحصیلی در دانش آموزان

در دنیای امروز، فشارهای تحصیلی و هیجانی ناشی از رقابت آموزشی، چالشی جدی در مسیر رشد و پیشرفت دانش آموزان ایجاد کرده است. بسیاری از پژوهش ها نشان می دهند که توانایی مواجهه با موقعیت های دشوار، بیش از آنکه به هوش شناختی وابسته باشد، به مهارت های هیجانی و اجتماعی فرد مربوط است. از این رو، یادگیری هیجانی–اجتماعی (SEL) به عنوان رویکردی جامع در آموزش وپرورش، با هدف ارتقای مولفه هایی چون خودآگاهی، خودمدیریتی، آگاهی اجتماعی، مهارت های ارتباطی و تصمیم گیری مسئولانه مطرح شده است. مسئله اصلی پژوهش حاضر، بررسی میزان تاثیر این مولفه ها بر تاب آوری تحصیلی دانش آموزان است؛ مفهومی که بیانگر توانایی استقامت، سازگاری و استمرار در مسیر یادگیری در برابر چالش ها و ناکامی هاست. پژوهش حاضر با روش توصیفی–تحلیلی و بر پایه مطالعات کتابخانه ای و اسنادی انجام شده است. یافته ها نشان دادند که میان مولفه های یادگیری هیجانی–اجتماعی و تاب آوری تحصیلی رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد؛ به ویژه خودآگاهی و خودمدیریتی هیجانی با کاهش اضطراب و افزایش اعتمادبه نفس، آگاهی اجتماعی و همدلی با ایجاد حمایت اجتماعی، و مهارت های ارتباطی و تصمیم گیری مسئولانه با بهبود سازگاری رفتاری نقش بارزی در پیش بینی تاب آوری دارند. نتایج کلی پژوهش تاکید می کند که تقویت برنامه های یادگیری هیجانی–اجتماعی در نظام آموزش وپرورش می تواند ضمن بهبود عملکرد تحصیلی، سلامت روان شناختی و رشد اجتماعی دانش آموزان را ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

یادگیری هیجانی–اجتماعی ، تاب آوری تحصیلی ، خودآگاهی ، خودمدیریتی هیجانی ، آگاهی اجتماعی ، مهارت های ارتباطی ، تصمیم گیری مسئولانه