تاثیر هم افزایی فناوری آموزشی و روش های تدریس فعال بر انگیزش تحصیلی و مشارکت کلاسی فراگیران

این پژوهش به بررسی تعامل میان فناوری آموزشی و روش های تدریس فعال و نقش آن در تقویت انگیزش تحصیلی و مشارکت کلاسی فراگیران می پردازد. با توجه به تحولات سریع فناوری و تغییر سبک های یادگیری در عصر دیجیتال، نظام های آموزشی با چالش هایی نظیر کاهش انگیزه، مشارکت کم دانش آموزان و فاصله میان محتوا و نیازهای واقعی آنان مواجه هستند. مطالعه حاضر با رویکرد توصیفی–تحلیلی و مرور نظام مند منابع داخلی و خارجی، مبانی نظری سازنده گرایی، یادگیری اجتماعی، خودتعیین گری و یادگیری خودتنظیم شده را بررسی کرده و نحوه تاثیر هم افزایی فناوری و روش های تدریس فعال بر رفتار یادگیرندگان را تبیین می کند. یافته ها نشان می دهد که تلفیق هدفمند ابزارهای فناورانه با فعالیت های مشارکتی، پروژه محور و مسئله محور، انگیزش درونی، احساس خودکارآمدی و تعلق اجتماعی فراگیران را تقویت می کند و دامنه تعاملات آموزشی را فراتر از محدودیت های زمانی و مکانی کلاس گسترش می دهد. بر اساس نتایج، طراحی محیط های یادگیری تعاملی، توانمندسازی معلمان در استفاده موثر از فناوری و توجه به تفاوت های فردی یادگیرندگان، از عوامل کلیدی در افزایش مشارکت کلاسی و انگیزش تحصیلی پایدار محسوب می شوند. این پژوهش پیشنهاد می کند که سیاست گذاران آموزشی با استفاده از شواهد علمی، چارچوبی یکپارچه برای تلفیق فناوری آموزشی و روش های تدریس فعال تدوین کنند تا کیفیت نظام آموزشی و مهارت های مورد نیاز جامعه دانش بنیان ارتقا یابد.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، روش های تدریس فعال ، انگیزش تحصیلی ، مشارکت کلاسی ، یادگیری تعاملی