نقش همکاری والدین و مدرسه در بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان استثنایی

نقش والدین در فرآیند آموزش دانش آموزان استثنایی از اهمیت ویژه ای برخوردار است و می تواند در موفقیت یا ناکامی برنامه های آموزشی این گروه تاثیرگذار باشد. هدف پژوهش حاضر بررسی میزان و نحوه تاثیر مشارکت والدین بر پیشرفت تحصیلی و رشد اجتماعی دانش آموزان استثنایی است. در این مطالعه، ابعاد مختلف حمایت والدین شامل جنبه های عاطفی، آموزشی و اجتماعی مورد توجه قرار گرفته و نقش آنان در ارتقای اثربخشی برنامه های آموزشی تحلیل می شود. روش پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و بر پایه مرور مطالعات و منابع علمی داخلی و خارجی انجام گرفته است. یافته ها نشان می دهد که حضور فعال والدین در فرآیند یادگیری، تعامل مداوم با معلمان و ایجاد محیط حمایتی در منزل، از عوامل کلیدی در بهبود عملکرد تحصیلی و افزایش اعتمادبه نفس دانش آموزان استثنایی محسوب می شود. در مقابل، چالش هایی مانند ناآگاهی از نیازهای خاص فرزند، محدودیت منابع مالی و کمبود حمایت های تخصصی از جمله موانعی است که بر کیفیت یادگیری تاثیر منفی می گذارد. در نتیجه، برای ارتقای کیفیت آموزش در مدارس استثنایی، لازم است برنامه هایی با محوریت آموزش والدین، تقویت ارتباط میان خانه و مدرسه و ارائه خدمات مشاوره ای و توان بخشی طراحی شود. این اقدامات می تواند زمینه ساز مشارکت موثر والدین و در نهایت بهبود وضعیت تحصیلی و اجتماعی دانش آموزان با نیازهای ویژه گردد.

کلیدواژه ها:

والدین ، دانش آموزان استثنایی ، برنامه های آموزشی ، حمایت خانوادگی ، مشارکت والدین ، خانه و مدرسه ، آموزش فراگیر