شناسایی و توانمند سازی گروه های آسیب پذیر در مناطق کم برخوردار شهری

مناطق کم برخوردار شهری به عنوان یکی از مهم ترین کانون های تمرکز فقر، نابرابری و آسیب های اجتماعی، همواره با چالش های متعددی در زمینه ی توسعه ی انسانی و اجتماعی روبه رو هستند. در این مناطق، گروه های آسیب پذیر همچون زنان سرپرست خانوار، کودکان کار، سالمندان، مهاجران و افراد دارای معلولیت، بیش از سایر اقشار جامعه در معرض محرومیت های چندبعدی قرار دارند. هدف این پژوهش، شناسایی ابعاد مختلف آسیب پذیری و ارائه ی راهکارهایی برای توانمندسازی اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی این گروه ها در بافت های کم برخوردار شهری است. روش تحقیق، توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعات میدانی و اسنادی است. نتایج پژوهش نشان می دهد که توانمندسازی گروه های آسیب پذیر، نیازمند رویکردی چندسطحی شامل ارتقای مهارت های فردی، تقویت نهادهای محلی، افزایش مشارکت اجتماعی و بهبود زیرساخت های خدمات شهری است. در نهایت، تاکید بر سیاست گذاری اجتماع محور و مشارکت ذی نفعان محلی می تواند زمینه ساز کاهش آسیب پذیری و تحقق توسعه ی پایدار شهری گردد.

کلیدواژه ها:

گروه های آسیب پذیر ، توانمندسازی اجتماعی ، مناطق کم برخوردار شهری ، فقر شهری ، توسعه ی پایدار ، مشارکت محلی