سیری در سیره ی تربیتی لقمان حکیم بر مبنای آیات ۱۳ تا ۱۹ سوره مبارکه لقمان

تربیت به معنای فراهم سازی زمینه و شرایط لازم برای شکوفایی استعدادهای درونی انسان در تمام ابعاد وجودی اوست. بر این اساس، تربیت ثمره ی زندگی انسان و عامل شکل گیری شخصیت او به شمار می آید. قرآن کریم، کامل ترین کتاب الهی برای هدایت انسان است و می تواند بهترین منبع و الگو برای تربیت باشد. در سوره ی لقمان، آیات ۱۳ تا ۱۹ بخشی از وصایای لقمان حکیم به فرزندش بیان شده که می تواند الگویی جامع برای تربیت دینی و اخلاقی فرزندان در جوامع اسلامی باشد. در روزگار کنونی، به سبب نفوذ فرهنگ فردگرای غربی، بسیاری از والدین در تربیت فرزند از الگوهای غیردینی استفاده می کنند یا در این زمینه دچار سردرگمی اند. از این رو، ضرورت دارد پژوهشگران دینی، مبانی تربیت اسلامی را با بیانی ساده و کاربردی تبیین کنند. در مقاله ی حاضر، سیره ی تربیتی لقمان حکیم بر اساس آیات یادشده مورد بررسی قرار گرفته و نقش آموزه هایی چون توحید، ایمان به معاد، نماز، صبر، تواضع، امر به معروف و نهی از منکر در تربیت فرزند تبیین شده است. این پژوهش ضمن استخراج اصول تربیتی از کلام لقمان، به شیوه های آموزش این ارزش ها به فرزندان پرداخته و بر تاثیر عمیق رفتار والدین در انتقال معارف دینی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

تربیت ، لقمان حکیم ، فرزند ، آموزش دینی ، تواضع