تحلیل چندبعدی تحول آفرینی در آموزش: تلفیق هوش هیجانی، تدریس کاریزماتیک و مدیریت چالش های نابرابری دیجیتال و هوش مصنوعی در نظام تربیت ایران

هدف از این مقاله، ارائه یک چارچوب تحلیلی جامع برای درک نقش متقابل عوامل انسانی و فناوری های نوین در ارتقای کیفیت و عدالت آموزشی است. با تکیه بر مجموعه مقالات عارف دهقان زهی و همکاران، پژوهش حاضر دو قطب اصلی نظام تربیتی معاصر را بررسی می کند: قطب انسانی (شامل هوش هیجانی به عنوان زیربنای مهارت های اجتماعی و تدریس کاریزماتیک به عنوان موتور محرک تحول آفرینی) و قطب فناورانه (شامل ظهور هوش مصنوعی (AI) و چالش های ناشی از نابرابری دیجیتال). این پژوهش نشان می دهد که هوش هیجانی نه تنها پیشرفت تحصیلی را تسهیل می کند، بلکه عامل حیاتی برای سازگاری دانش آموزان با فشارهای روانی محیط پرچالش فناوری است. از سوی دیگر، تدریس کاریزماتیک معلم، با ایجاد پیوند عاطفی عمیق، مانع از تقلیل آموزش به انتقال صرف داده می شود. در مقابل، یافته های دهقان زهی در خصوص نابرابری دیجیتال و هوش مصنوعی هشدار می دهد که بدون تدوین راهبردهای عادلانه برای دسترسی و سواد داده ای، ابزارهای نوین می توانند شکاف های آموزشی و اجتماعی را تشدید کنند. این مقاله بر لزوم اتخاذ یک رویکرد جامع، اخلاقی و مبتنی بر بوم سازی در تربیت تاکید دارد؛ رویکردی که در آن، تقویت ابعاد عاطفی و الهام بخش معلمان در کنار تلاش برای دستیابی به عدالت فناورانه، دو روی سکه تحول پایدار در آموزش و پرورش ایران محسوب می شوند.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، تدریس کاریزماتیک ، هوش مصنوعی (AI) ، نابرابری دیجیتال ، تربیت جامع ، نقش معلم ، عدالت آموزشی ، تحول آفرینی