نقش هویت یابی شغلی در کاهش پدیده "بیزاری از ریاضی" در دانش آموزان متوسطه

پدیده "بیزاری از ریاضی" (Math Anxiety) یکی از چالش های اصلی نظام های آموزشی در سراسر جهان است که به افت عملکرد تحصیلی، انتخاب های شغلی محدود و در نهایت، کاهش نرخ متخصصان در حوزه های STEM (علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات) منجر می شود. این مقاله با هدف بررسی نقش هویت یابی شغلی (Career Identity) به عنوان یک عامل انگیزشی و شناختی-اجتماعی، در کاهش این پدیده در دانش آموزان دوره متوسطه طراحی شده است. هویت یابی شغلی، فرآیندی است که طی آن فرد ارزش ها، علایق، توانمندی ها و اهداف شغلی خود را کشف، سازماندهی و با یکپارچگی درونی پیوند می دهد. یافته های پژوهش های متعددی در زمینه خودتنظیمی و انگیزش هدف مدار نشان می دهد که وقتی دانش آموزان ارتباط مستقیمی بین یادگیری مفاهیم ریاضی و دستیابی به هویت شغلی مطلوب خود در آینده (مانند مهندسی، علوم داده، پزشکی) برقرار می کنند، درک آن ها از ارزش ابزاری ریاضی افزایش یافته و این امر به نوبه خود، باعث کاهش هیجانات منفی مرتبط با درس ریاضی و افزایش تاب آوری در مواجهه با مشکلات درسی می شود. این پژوهش از طریق مرور ادبیات و تحلیل یافته های کیفی و کمی موجود، بر این فرض استوار است که مداخلات آموزشی مبتنی بر تقویت هویت یابی شغلی (نظیر معرفی مشاغل مرتبط با ریاضی، مدل سازی نقش، و تمرینات هدف گذاری) می تواند یک استراتژی موثر و پایدار برای مهار و کاهش سطوح اضطراب و بیزاری از ریاضی در میان دانش آموزان متوسطه باشد. این مقاله چارچوبی نظری برای برنامه ریزی درسی و مشاوره ای ارائه می دهد که تاکید آن بر پیوند زدن محتوای آموزشی با چشم انداز آینده شغلی دانش آموزان است.

کلیدواژه ها:

هویت یابی شغلی ، بیزاری از ریاضی ، اضطراب ریاضی ، دانش آموزان متوسطه ، انگیزش تحصیلی ، ارزش ابزاری ، اهداف شغلی