بازتاب مکتب اشراق سهروردی در اشعار حافظ

این مقاله به بررسی نقش نور و حکمت اشراق در اشعار فارسی از سهروردی تا شاعران بزرگی چون حافظ، مولانا و عطار می پردازد. نور، که در فرهنگ ایرانی همواره نماد حقیقت، هدایت و کمال بوده، در حکمت اشراق سهروردی به عنوان جوهر هستی و مبدا شناخت حقیقی معرفی شد. سهروردی نور را نه تنها یک نماد، بلکه حقیقتی فلسفی می داند که از طریق اشراق در قلب سالک تجلی می یابد. شاعران ایرانی این اندیشه را در قالب تصاویر شاعرانه و استعاره های عرفانی بازتاب داده اند؛ حافظ نور ازلی و تجلی الهی را در آغاز آفرینش می بیند، مولانا حرکت روح از ظلمت به نور را مسیر تکامل انسان می داند و عطار نور حقیقت مطلق را هدف نهایی سالک معرفی می کند. مقاله نشان می دهد که فلسفه و شعر در فرهنگ ایرانی دو جریان جداگانه نیستند، بلکه نور، به عنوان نماد و مفهومی فلسفی، حلقه پیوند میان اندیشه اشراقی و زبان شاعرانه در ادبیات فارسی است.

کلیدواژه ها:

نور ، حکمت اشراق ، سهروردی ، عرفان ایرانی ، شعر فارسی ، حافظ ، مولانا ، عطار ، فلسفه نور ، نمادگرایی ، تجلی الهی