طراحی مدل هوش مصنوعی برای تقویت مهارت های اجتماعی و عاطفی دانش آموزان ابتدایی

در دهه اخیر، توسعه مهارت های اجتماعی و عاطفی (SEL) به عنوان یکی از مولفه های بنیادین تربیت همه جانبه دانش آموزان دوره ابتدایی مورد توجه سیاست گذاران آموزشی قرار گرفته است. با این حال، شیوه های سنتی آموزش این مهارت ها غالبا مبتنی بر مداخلات عمومی، فاقد شخصی سازی و بدون نظام ارزیابی مستمر هستند که کارایی آن ها را محدود می سازد (محمدی، ۱۴۰۴). در این راستا، پژوهش حاضر با هدف طراحی و اعتبارسنجی مدل هوش مصنوعی برای تقویت مهارت های اجتماعی و عاطفی دانش آموزان ابتدایی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، آمیخته اکتشافی (کیفی–کمی) است. در مرحله نخست، با مرور نظام مند ادبیات و انجام مصاحبه نیمه ساختاریافته با ۱۵ نفر از معلمان و مشاوران دوره ابتدایی، مولفه های کلیدی مهارت های اجتماعی و عاطفی استخراج و در قالب چهار بعد اصلی شامل خودآگاهی هیجانی، خودتنظیمی، مهارت های ارتباطی و مسئولیت پذیری اجتماعی طبقه بندی شد. در مرحله دوم، بر اساس یافته های کیفی، مدل مفهومی مبتنی بر هوش مصنوعی طراحی گردید که شامل چهار ماژول: تحلیل داده های رفتاری، تشخیص الگوهای هیجانی با استفاده از الگوریتم های یادگیری ماشین، پیشنهاد مداخلات شخصی سازی شده و نظام بازخورد هوشمند است. در مرحله سوم، اعتبار مدل از طریق پرسشنامه محقق ساخته و تحلیل عاملی تاییدی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد شاخص های برازش مدل در سطح مطلوب قرار دارد و مولفه های پیشنهادی از روایی و پایایی مناسب برخوردارند. همچنین یافته ها بیانگر آن است که بهره گیری از تحلیل هوشمند داده های رفتاری می تواند پیش بینی به موقع مشکلات هیجانی و اجتماعی و طراحی مداخلات هدفمند را تسهیل کند (جعفری، ۱۴۰۳). به طور کلی، مدل پیشنهادی می تواند چارچوبی عملی برای ادغام فناوری هوش مصنوعی در برنامه های تربیت اجتماعی–عاطفی مدارس ابتدایی فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، یادگیری اجتماعی–عاطفی (SEL) ، طراحی مدل آموزشی ، دانش آموزان ابتدایی