تحلیل رابطه سبک های فرزندپروری با سازگاری اجتماعی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین سبک های فرزندپروری والدین و سازگاری اجتماعی دانش آموزان مقطع ابتدایی است. پژوهش از نوع همبستگی بوده و جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پایه های سوم تا ششم مدارس عادی می باشد. نمونه پژوهش به صورت تصادفی ساده انتخاب شد و داده ها با استفاده از پرسشنامه سبک های فرزندپروری و پرسشنامه سازگاری اجتماعی جمع آوری گردید. برای تحلیل داده ها از روش های آماری شامل آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی چندگانه استفاده شد. یافته ها نشان داد که سبک فرزندپروری مقتدرانه با سازگاری اجتماعی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری دارد، در حالی که سبک مستبدانه رابطه منفی و سبک سهل گیرانه رابطه ضعیف با سازگاری اجتماعی نشان داد. همچنین تحلیل رگرسیون خطی بیانگر آن بود که سبک مقتدرانه بیشترین سهم را در پیش بینی سازگاری اجتماعی دارد. نتایج پژوهش تاکید می کند که محیط خانواده و نحوه تعامل والدین با فرزندان نقش مهمی در ارتقای مهارت های اجتماعی و توانایی تعامل دانش آموزان با همسالان دارد. پیشنهاد می شود والدین از روش های مقتدرانه در فرزندپروری استفاده کنند و معلمان و مدارس با برگزاری فعالیت های گروهی و آموزشی، مهارت های اجتماعی دانش آموزان را تقویت نمایند.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، سازگاری اجتماعی ، دانش آموزان ابتدایی ، مهارت های اجتماعی