تاثیر روش های نوین تدریس بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

آموزش ابتدایی به عنوان زیربنای نظام آموزشی، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری مهارت های شناختی، عاطفی و اجتماعی دانش آموزان دارد. در دهه های اخیر، پژوهش های آموزشی بر اهمیت استفاده از روش های نوین تدریس به جای شیوه های سنتی تاکید فراوانی داشته اند. هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر روش های نوین تدریس از جمله یادگیری فعال، آموزش بازی محور، یادگیری مشارکتی و استفاده از فناوری های آموزشی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی است. در این پژوهش از روش توصیفی-تحلیلی و نیز مطالعات میدانی بهره گرفته شده است. جامعه آماری شامل معلمان و دانش آموزان پایه های سوم تا ششم ابتدایی در مدارس دولتی و غیردولتی شهر تهران است. داده ها از طریق پرسشنامه های استاندارد، مشاهده کلاس درس و مصاحبه با معلمان گردآوری شده اند. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان می دهد که به کارگیری روش های نوین تدریس، به ویژه یادگیری مبتنی بر بازی و کار گروهی، به طور معناداری موجب افزایش انگیزه، توجه، و درک مفاهیم درسی در دانش آموزان می شود. همچنین استفاده از فناوری های آموزشی مانند تبلت، ویدئوهای تعاملی و نرم افزارهای آموزشی، تاثیر مثبتی بر پیشرفت تحصیلی به ویژه در دروس علوم و ریاضی دارد. در پایان پیشنهاد می شود که آموزش وپرورش با بازنگری در برنامه های درسی و تقویت مهارت های حرفه ای معلمان، زمینه را برای گسترش روش های نوین تدریس در مقطع ابتدایی فراهم سازد تا یادگیری دانش آموزان از حالت منفعلانه به یادگیری فعال و خلاق تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

آموزش ابتدایی ، روش های نوین تدریس ، پیشرفت تحصیلی ، یادگیری فعال ، فناوری آموزشی ، بازی محور