تاثیر روش تدریس فعال (یادگیری مشارکتی) بر مهارت های اجتماعی و خودتنظیمی تحصیلی

امروزه یکی از چالش های اساسی نظام آموزشی، ارتقای کیفیت یادگیری و پرورش مهارت های اجتماعی و خودتنظیمی تحصیلی در دانش آموزان مقطع ابتدایی است. روش های سنتی آموزش با تاکید بر حفظ و انفعال فراگیران، کمتر موجب رشد مهارت های ارتباطی و خودنظارتی می شوند؛ ازاین رو، نیاز به کاربرد الگوهای تدریس فعال و مشارکتی بیش ازپیش احساس می شود. هدف این پژوهش بررسی تاثیر روش تدریس فعال مبتنی بر یادگیری مشارکتی بر مهارت های اجتماعی و خودتنظیمی تحصیلی دانش آموزان ابتدایی بود. روش تحقیق، توصیفی–تحلیلی و از نوع مطالعات کمی مبتنی بر تحلیل داده های فرضی با رویکرد همبستگی و مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) بود. یافته ها نشان دادند آموزش مشارکتی موجب افزایش معنادار مهارت های اجتماعی (همکاری، همدلی، مسئولیت پذیری) و خودتنظیمی تحصیلی (فراشناخت، کنترل هیجانی، خودارزیابی) می شود. روابط میان متغیرها مثبت و معنادار گزارش گردید؛ همچنین مهارت های اجتماعی نقش میانجی جزئی در اثر یادگیری مشارکتی بر خودتنظیمی داشتند. در نتیجه، به کارگیری روش های تدریس فعال می تواند با ارتقای تعاملات اجتماعی، زمینه رشد خودتنظیمی و انگیزش درونی دانش آموزان ابتدایی را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، روش تدریس فعال ، مهارت های اجتماعی ، خودتنظیمی تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی