تاثیر بازخورد کلامی و غیرکلامی بر انگیزش دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر بازخورد کلامی و غیرکلامی معلمان بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. در این پژوهش، تلاش شده نقش نحوه ارتباط معلمان با دانش آموزان، اعم از گفتاری و رفتاری، در پویایی و تمایل آنان به یادگیری مورد تحلیل قرار گیرد. روش پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر تهران بود که با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه بازخورد کلامی و غیرکلامی و پرسشنامه انگیزش تحصیلی بود. نتایج تحلیل داده ها نشان داد بازخورد کلامی موثر، از جمله تحسین، تشویق و ارائه پیشنهاد سازنده، موجب افزایش اعتماد به نفس و تمایل به یادگیری در دانش آموزان می شود. همچنین بازخورد غیرکلامی مثبت، مانند نگاه پذیرا، چهره آرام، حرکات تاییدکننده و لحن مهربان، تاثیر عمیقی در شکل گیری احساس تعلق و انگیزش درونی دارد. بر اساس یافته ها، ترکیب هوشمندانه و هماهنگ بازخوردهای کلامی و غیرکلامی سبب ارتقای کیفیت تعامل آموزشی و افزایش انگیزش تحصیلی در دانش آموزان می شود. در پایان پیشنهاد شد معلمان با شناخت بیشتر از اهمیت بازخورد در فرآیند یاددهی–یادگیری، از رویکردهای ارتباطی چندبعدی در کلاس های درس بهره گیرند.

کلیدواژه ها:

بازخورد کلامی ، بازخورد غیرکلامی ، انگیزش تحصیلی ، تعامل آموزشی ، ارتباط معلم و دانش آموز