تاثیر روش های فعال تدریس بر انگیزه یادگیری در دوره ابتدایی: مطالعه ای کمی با رویکرد تحلیل چندمتغیره

انگیزه یادگیری یکی از شاخص های کلیدی موفقیت تحصیلی دانش آموزان در دوره ابتدایی است که نقش محوری در پایداری و کیفیت یادگیری ایفا می کند. با توجه به دغدغه های معلمان و پژوهشگران آموزشی درباره ناکافی بودن روش های سنتی، این تحقیق به بررسی تاثیر روش های فعال تدریس بر انگیزه یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی پرداخته است. پژوهش حاضر از نوع پژوهش کمی – همبستگی است که در مدارس دولتی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳ انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه های دوم تا پنجم بود و نمونه ای شامل ۳۰۰ دانش آموز با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب گردید. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه انگیزه یادگیری آنتونی و همکاران (۲۰۱۹) و پرسشنامه روش های فعال تدریس (مقیاس محقق ساخته با روایی و پایایی تاییدشده) بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون، و رگرسیون چندمتغیره تحلیل شد. نتایج نشان داد که روش های فعال تدریس شامل یادگیری مشارکتی، حل مسئله، یادگیری مبتنی بر پروژه و یادگیری مبتنی بر کاوش رابطه مثبت و معناداری با انگیزه یادگیری دانش آموزان دارند (p < ۰.۰۱). همچنین، نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که ۴۹٪ از واریانس انگیزه یادگیری توسط این روش های فعال قابل تبیین است (R² = ۰.۴۹). با توجه به یافته ها، پژوهش پیشنهاد می کند که سیاست گذاران و مدیران آموزشی دوره ابتدایی به توسعه و ترویج روش های فعال در برنامه های درسی، ارتقاء مهارت های حرفه ای معلمان و افزایش مشارکت دانش آموزان توجه ویژه ای داشته باشند. این نتایج می تواند راهنمایی موثر برای بهبود کیفیت یاددهی یادگیری در دوره ابتدایی باشد.

کلیدواژه ها:

روش های فعال تدریس ، انگیزه یادگیری ، دوره ابتدایی ، یادگیری مشارکتی ، حل مسئله