نقش آموزگار ابتدایی در توسعه مهارت های شناختی و اجتماعی دانش آموزان: مطالعه ای میان رشته ای با رویکرد کمی-کیفی

نقش آموزگار ابتدایی در توسعه مهارت های شناختی و اجتماعی دانش آموزان یکی از موضوعات کلیدی در آموزش و پرورش نوین است. مهارت های شناختی شامل توانایی های حل مسئله، تفکر انتقادی، حافظه و توجه است، و مهارت های اجتماعی شامل تعامل، همدلی، همکاری و تنظیم هیجانی می باشد. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر روش های تدریس، ویژگی های فردی و حرفه ای آموزگاران بر توسعه این مهارت ها طراحی شد. از منظر روش شناسی، این تحقیق از نوع ترکیبی (کمی-کیفی) بوده و در سال تحصیلی ۱۴۰۳ در شهر تهران انجام گرفت. جامعه آماری شامل ۲۵۰ دانش آموز دوره ابتدایی و ۳۰ آموزگار بود که با استفاده از نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد مهارت های شناختی و اجتماعی (با روایی و پایایی تاییدشده) و مصاحبه های نیمه ساختار با آموزگاران بود. نتایج تحلیل رگرسیون چندمتغیره نشان داد که سبک های آموزشی فعال، بازخورد مستمر، و مهارت های ارتباطی آموزگار به طور معناداری با افزایش مهارت های شناختی و اجتماعی دانش آموزان مرتبط است (p<۰.۰۱). یافته های کیفی نیز بر نقش فضاهای یادگیری مشارکتی، تقویت خودتنظیمی و تعاملات همدلانه تاکید دارند. این پژوهش با ارائه پیشنهادهای کاربردی برای سیاست گذاران، مدیران آموزشی و معلمان، راهکارهایی جهت بهبود فرایند یاددهی-یادگیری مهارت های شناختی و اجتماعی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

آموزگار ابتدایی ، مهارت های شناختی ، مهارت های اجتماعی ، یادگیری مشارکتی ، توسعه حرفه ای