ارزیابی تاثیر روش یادگیری ترکیبی حضوری–مجازی بر عملکرد و انگیزه دانش آموزان در محیط آموزشی

در دهه های اخیر، فناوری های آموزشی نقش مهمی در تحول فرآیند یاددهی و یادگیری ایفا کرده اند. یکی از شیوه های نوین، یادگیری ترکیبی (Blended Learning) است که با تلفیق روش های حضوری و مجازی، امکان بهره گیری از مزایای هر دو رویکرد را فراهم می آورد. هدف این مطالعه، بررسی اثربخشی یادگیری ترکیبی بر عملکرد تحصیلی و انگیزه دانش آموزان در محیط آموزشی دانشگاهی بود. روش پژوهش به صورت شبه تجربی و با استفاده از طرح پیش آزمون و پس آزمون انجام شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان رشته [نام رشته یا دانشگاه] بود و نمونه ای شامل ۶۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. دانش آموزان به دو گروه آزمایش (یادگیری ترکیبی) و کنترل (یادگیری سنتی حضوری) تقسیم شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه انگیزه تحصیلی، آزمون عملکرد و مشاهده کلاس بود که اعتبار و پایایی آنها با استفاده از روش آلفای کرونباخ تایید شد. نتایج نشان داد که دانش آموزان گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل در آزمون عملکرد تحصیلی و سطح انگیزه تحصیلی بهبود معناداری داشتند (p < ۰.۰۵). تحلیل داده ها همچنین نشان داد که یادگیری ترکیبی با ایجاد فرصت تعامل بیشتر، انعطاف پذیری در زمان و مکان مطالعه و امکان بازخورد فوری، توانسته است تجربه یادگیری موثرتری برای دانش آموزان فراهم کند. یافته ها همچنین نشان داد که ترکیب فعالیت های حضوری و منابع دیجیتال باعث افزایش مشارکت فعال دانش آموزان و تقویت مهارت های خودگردانی در یادگیری شد. با توجه به نتایج، می توان نتیجه گرفت که مدل یادگیری ترکیبی حضوری–مجازی، به ویژه در محیط های دانشگاهی، یک راهبرد موثر برای ارتقای کیفیت یادگیری و انگیزه دانش آموزان محسوب می شود. پژوهش حاضر پیشنهاد می کند که مسئولان آموزشی برنامه ریزی درسی را با بهره گیری از فناوری های نوین و طراحی مناسب فعالیت های آنلاین و حضوری بهینه سازی کنند تا حداکثر اثربخشی آموزشی حاصل شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، آموزش مجازی ، آموزش حضوری ، عملکرد تحصیلی ، انگیزه دانش آموزان