رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی، خشم و رفتارهای مقابله ای دانش آموزان در محیط آموزشی

خودکارآمدی تحصیلی به عنوان باور فرد نسبت به توانایی های خود در انجام وظایف آموزشی، نقش محوری در پیشرفت تحصیلی و سلامت روانی دانش آموزان و دانشجویان دارد. پژوهش های متعدد نشان می دهند که دانشجویانی با خودکارآمدی بالا، مهارت های مقابله ای موثرتری را در مواجهه با فشارهای تحصیلی به کار می گیرند و در نتیجه میزان خشم و استرس تحصیلی آن ها کاهش می یابد. از سوی دیگر، خشم به عنوان یک هیجان منفی می تواند با کاهش تمرکز، انگیزه و بهره وری تحصیلی، کارایی مقابله ای فرد را تضعیف کند و زمینه بروز رفتارهای پرخاشگرانه یا اجتنابی در محیط آموزشی را فراهم سازد. مرور نظام مند مطالعات موجود نشان می دهد که خودکارآمدی تحصیلی نه تنها به طور مستقیم بر رفتارهای مقابله ای تاثیر می گذارد، بلکه از طریق کاهش شدت خشم، به صورت غیرمستقیم نیز بر شیوه های مقابله ای موثر است. این یافته ها اهمیت تقویت باورهای خودکارآمدی و آموزش مهارت های مدیریت هیجانات منفی، به ویژه خشم، را در برنامه های آموزشی و مشاوره ای برجسته می سازد و نشان می دهد که مداخلات روان شناختی می توانند با تقویت مهارت های مقابله ای و کنترل هیجانات، به بهبود عملکرد تحصیلی و سلامت روانی دانش آموزان کمک کنند.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی تحصیلی ، خشم ، رفتار مقابله ای ، محیط آموزشی ، سلامت روانی