بهینه سازی استفاده از فضای کلاس درس

هدف اصلی این پژوهش، تدوین و ارائه راهبردهای عملی برای بهینه سازی استفاده موثر از فضای فیزیکی کلاس درس، جهت پشتیبانی از روش های نوین یادگیری فعال و رویکرد سازنده گرایی بود. این پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی و کاربردی است که با روش سندکاوی و بررسی منابع کتابخانه ای و با ابزار فیش برداری انجام شد. جامعه آماری پژوهش را کلیه منابع علمی، مدیریتی و پداگوژیک داخلی و خارجی مرتبط با طراحی فضاهای یادگیری تشکیل می داد. داده ها با استفاده از تحلیل محتوای کیفی از نوع استقرایی، شامل مراحل کدگذاری باز، کدگذاری محوری و سنتز یافته ها، تجزیه و تحلیل شدند تا مدل مفهومی-عملی تدوین گردد. نتایج نشان داد که برای عبور از محدودیت های کلاس های سنتی و تطبیق آن ها با نیازهای آموزشی نوین، چهار محور عملیاتی کلیدی ضروری است. این محورها شامل ۱) تاکید بر انعطاف پذیری مبلمان و چیدمان، ۲) طراحی مناطق چندمنظوره (مانند تفکیک فضای کار گروهی و فردی) در کلاس، ۳) بهینه سازی فضای عمودی برای ذخیره سازی و نمایش و ۴) استفاده هوشمندانه از تکنولوژی در جهت آزادسازی فضا هستند. در مجموع، یافته های پژوهش یک مدل کاربردی را ارائه می دهد که با تمرکز بر راهکارهای کم هزینه و عملی، امکان تحول فضاهای یادگیری را در مدارس موجود فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

بهینه سازی فضای کلاس درس ، یادگیری فعال ، طراحی انعطاف پذیر ، فضاهای چندمنظوره ، پداگوژی ، معماری آموزشی