بررسی رابطه آموزش خلاقیت با احساس خودکارآمدی در میان معلمان ابتدایی

یکی از چالش های اصلی نظام آموزشی در دهه اخیر، فقدان خلاقیت و احساس خودکارآمدی در میان معلمان است؛ عواملی که مستقیما بر کیفیت فرآیند یاددهی یادگیری و انگیزش حرفه ای آنان تاثیر می گذارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه آموزش خلاقیت با احساس خودکارآمدی در میان معلمان ابتدایی شهر (Y) انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی همبستگی و از نظر هدف کاربردی بود. جامعه آماری شامل کلیه معلمان ابتدایی منطقه X در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود که با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای، تعداد ۲۰۰ نفر انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسش نامه آموزش خلاقیت (α=۰.۸۸) و پرسش نامه خودکارآمدی معلمان تچانن-موران و هوی (α=۰.۹۰) بود. تحلیل داده ها با آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه در سطح معنی داری ۰٫۰۵ با نرم افزار SPSS-۲۶ انجام گرفت. یافته ها نشان داد بین آموزش خلاقیت و احساس خودکارآمدی معلمان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (r=۰.۶۴, p<۰.۰۱) و مولفه های تفکر واگرا، خودانگیختگی و انعطاف شناختی بیشترین سهم را در تبیین واریانس خودکارآمدی داشتند. بر اساس نتایج، می توان نتیجه گرفت که آموزش خلاقیت نقش اساسی در ارتقای صلاحیت حرفه ای، خودباوری و عملکرد آموزشی معلمان دارد و تقویت آن می تواند گامی موثر در بهبود کیفیت آموزش ابتدایی باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش خلاقیت ، احساس خودکارآمدی ، معلمان ابتدایی ، انگیزش درونی ، صلاحیت حرفه ای