آموزش مهارت های نرم

پژوهش حاضر با هدف بررسی وضعیت آموزش مهارت های نرم در میان دانشجویان مقاطع کارشناسی و شناسایی اثربخش ترین روش های آموزشی مورد استفاده در دانشگاه ها انجام گرفت. شکاف موجود میان مهارت های نرم کسب شده توسط فارغ التحصیلان و الزامات روزآمد بازار کار، مسئله اصلی این تحقیق را تشکیل می دهد؛ به طوری که کارفرمایان به طور فزاینده ای بر اهمیت این مهارت ها تاکید دارند. روش تحقیق مورد استفاده در این پژوهش از نوع توصیفی-پیمایشی بوده و جامعه آماری آن را دانشجویان مقاطع کارشناسی تشکیل دادند. برای جمع آوری داده ها از ابزارهای استانداردشده و برای تحلیل داده ها از روش های آماری نظیر آمار توصیفی، تحلیل همبستگی و رگرسیون چندگانه بهره گرفته شد. نتایج حاصل از تحلیل ها نشان داد که مهارت هایی نظیر تفکر انتقادی و مهارت مذاکره، از ضعیف ترین حوزه های توسعه یافته در میان دانشجویان محسوب می شوند. در سطح روش های تدریس، مهم ترین یافته پژوهش این بود که روش یادگیری تجربی به عنوان قوی ترین پیش بین مثبت برای توسعه مهارت های نرم دانشجویان شناخته شد؛ یعنی هرچه استفاده از روش های عملی و پروژه محور بیشتر باشد، سطح مهارت های نرم مطلوب نیز افزایش می یابد. در مقابل، روش سنتی سخنرانی تاثیر معنادار و مثبتی بر بهبود این مجموعه از مهارت ها نشان نداد. بر اساس این یافته ها، نتیجه گیری می شود که نهادهای آموزشی باید رویکردهای خود را به طور جدی از شیوه های تدریس مبتنی بر انتقال صرف اطلاعات به سمت روش های فعال و یادگیری تجربی سوق دهند تا بتوانند دانشجویانی مجهز به مهارت های نرم مورد نیاز بازار کار تربیت کنند. این تغییر پارادایم آموزشی برای تضمین موفقیت شغلی آینده فارغ التحصیلان ضروری است.

کلیدواژه ها:

مهارت های نرم ، آموزش عالی ، یادگیری تجربی ، بازار کار ، تفکر انتقادی ، روش های تدریس