آموزش تفکر خلاق و نوآور به عنوان هدف اصلی آموزش

تحولات سریع علمی، فناوری و اجتماعی جهان معاصر، نظام های آموزشی را با چالش های نوینی مواجه ساخته است که پاسخ گویی به آن ها مستلزم پرورش انسان هایی خلاق، نوآور و توانمند در حل مسائل پیچیده است. در این میان، آموزش تفکر خلاق و نوآور به عنوان یکی از اهداف اساسی نظام آموزشی، نقشی تعیین کننده در تربیت نسل آینده ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر، تبیین جایگاه آموزش تفکر خلاق و نوآور به عنوان هدف اصلی نظام آموزشی و بررسی الزامات تحقق آن در فرایند تعلیم و تربیت است. پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی–تحلیلی است و داده ها با استفاده از روش مطالعه اسنادی و کتابخانه ای گردآوری شده اند. تجزیه و تحلیل داده ها به شیوه کیفی و با بهره گیری از تحلیل محتوا انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که غلبه رویکردهای سنتی، برنامه های درسی انعطاف ناپذیر، روش های تدریس حافظه محور و نظام های ارزشیابی کمی، از مهم ترین موانع پرورش تفکر خلاق در نظام آموزشی به شمار می روند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که تحقق آموزش تفکر خلاق و نوآور مستلزم بازنگری بنیادین در اهداف آموزشی، برنامه های درسی، نقش معلم و شیوه های ارزشیابی است. در نهایت، پژوهش تاکید می کند که توجه راهبردی به آموزش تفکر خلاق می تواند زمینه ساز تربیت یادگیرندگانی توانمند، نوآور و آماده مواجهه با چالش های آینده باشد.

کلیدواژه ها:

تفکر خلاق ، نوآوری ، نظام آموزشی ، برنامه درسی ، روش های تدریس