ارتباط سبک تدریس آموزگار ابتدایی با پیشرفت تحصیلی و رشد خلاقیت دانش آموزان

یکی از دغدغه های مهم نظام های آموزشی در عصر حاضر، بهبود پیشرفت تحصیلی و رشد خلاقیت دانش آموزان دوره ابتدایی است، زیرا این دوره نقش پایه ای در شکل گیری مهارت های شناختی و خلاقانه دارد (Ryan & Deci, ۲۰۲۰). سبک تدریس آموزگار که به عنوان شیوه های سازمان دهی، ارائه و هدایت یادگیری تعریف می شود، می تواند تاثیر بسزایی بر عملکرد تحصیلی و توان خلاقیت دانش آموزان داشته باشد؛ به طوری که روش های فعال، مشارکتی و خلاقانه موجب افزایش مشارکت، تفکر عمیق و رشد مهارت های نوآورانه در فرایند یادگیری می شود (مطالعات مختلف نشان داده اند که سبک های تدریس با انگیزش و مشارکت دانش آموز مرتبط اند). هدف این پژوهش بررسی ارتباط بین سبک تدریس آموزگار ابتدایی، پیشرفت تحصیلی و رشد خلاقیت دانش آموزان در مدارس دولتی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳ است. این تحقیق از نوع ترکیبی (Mixed Methods) بوده و داده های کمی از پرسشنامه سبک تدریس، آزمون خلاقیت تورنس و سوابق تحصیلی دانش آموزان (نمرات مدارس) جمع آوری شد. ابزارها از نظر روایی و پایایی تایید شده و تحلیل های آماری شامل آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره می باشد. داده های کیفی نیز از طریق مصاحبه نیمه ساختار با آموزگاران تحلیل مضمون شدند. نتایج نشان داد که سبک های تدریس مشارکتی و خلاقانه به طور معنادار با افزایش نمرات تحصیلی و امتیازات آزمون خلاقیت دانش آموزان رابطه مثبت دارند (p<۰.۰۱). یافته های کیفی نیز نشان داد که آموزگاران با به کارگیری فعالیت های گروهی، پروژه محور و موقعیت های واقعی یادگیری، خلاقیت دانش آموزان را تقویت می کنند. این پژوهش پیامدهای کاربردی برای بهبود برنامه های آموزشی معلمان، طراحی روش های تدریس نوآورانه و سیاست گذاری آموزشی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

سبک تدریس ، پیشرفت تحصیلی ، خلاقیت ، آموزگار ابتدایی ، یادگیری مشارکتی