طراحی محیط های یادگیری در دوره ابتدایی با رویکرد تلفیقی روان شناسی تربیتی، برنامه ریزی درسی و اصول مهندسی عمران

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 41

فایل این مقاله در 14 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CONFEDUE02_626

تاریخ نمایه سازی: 24 خرداد 1405

چکیده مقاله:

طراحی محیط های یادگیری در دوره ابتدایی، نقش بنیادینی در شکل گیری تجربه های آموزشی، رشد شناختی و اجتماعی کودکان دارد. در این مقاله، با رویکردی بین رشته ای، به بررسی و تحلیل عناصر موثر در طراحی فضاهای آموزشی پرداخته می شود که از سه منظر اصلی مورد توجه قرار گرفته اند: روان شناسی تربیتی، برنامه ریزی درسی و اصول مهندسی عمران. از منظر روان شناسی تربیتی، محیط فیزیکی کلاس درس می تواند تاثیر مستقیمی بر انگیزش، تمرکز، تعامل اجتماعی و احساس امنیت دانش آموزان داشته باشد. طبق نظریه های ویگوتسکی (Vygotsky, ۱۹۷۸) و بندورا (Bandura, ۱۹۸۶)، فضای یادگیری باید به گونه ای طراحی شود که تعاملات اجتماعی، خودکارآمدی و یادگیری مشارکتی را تسهیل کند. همچنین، مطالعات انجام شده توسط «مارکوس و تان» (Marcus & Tan, ۲۰۱۴, pp. ۱۱۲–۱۳۰) نشان می دهد که نور طبیعی، رنگ های ملایم و چیدمان انعطاف پذیر کلاس درس، موجب کاهش اضطراب و افزایش مشارکت دانش آموزان می شود در حوزه برنامه ریزی درسی، طراحی فضا باید با اهداف آموزشی و روش های تدریس هم راستا باشد. طبق دیدگاه «آیزنر» (Eisner,۲۰۰۲, pp. ۴۵–۶۷)، محیط آموزشی باید امکان اجرای فعالیت های متنوع، گروهی و فردی را فراهم کند. همچنین، «تیلور و پارسونز» (Taylor & Parsons, ۲۰۱۱) تاکید می کنند که فضاهای یادگیری باید با رویکرد یادگیری فعال و مبتنی بر پروژه طراحی شوند تا دانش آموزان بتوانند در فرآیند یادگیری نقش فعال تری ایفا کنند. از منظر مهندسی عمران، طراحی فضاهای آموزشی نیازمند رعایت اصول ایمنی، تهویه مناسب، نورپردازی استاندارد، آکوستیک مطلوب و دسترسی پذیری است. بر اساس استانداردهای «UNESCO» و «OECD» در طراحی مدارس، فضاهای آموزشی باید مقاوم در برابر زلزله، دارای مسیرهای خروج اضطراری و مناسب برای کودکان با نیازهای ویژه باشند (UNESCO, ۲۰۱۰; OECD, ۲۰۱۳). همچنین، پژوهش «زارع زاده و همکاران» (Zarezadeh et al., ۲۰۲۲) در دانشگاه یزد نشان داده است که طراحی سازه ای مناسب مدارس ابتدایی در مناطق گرم و خشک، تاثیر مستقیمی بر کاهش خستگی و افزایش بهره وری دانش آموزان دارد. در نهایت، این مقاله با ارائه یک مدل تلفیقی، پیشنهادهایی برای طراحی بهینه محیط های یادگیری در مدارس ابتدایی ارائه می دهد که می تواند مبنای سیاست گذاری آموزشی، طراحی فضاهای جدید و بازسازی مدارس موجود قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

طراحی محیط یادگیری ، آموزش ابتدایی ، روان شناسی تربیتی ، برنامه ریزی درسی ، مهندسی عمران در آموزش ، فضای فیزیکی کلاس ، یادگیری فعال ، استانداردهای ساخت مدارس ، تعامل اجتماعی در کلاس ، طراحی بین رشته ای مدارس

نویسندگان

الهه آزادگان

آموزگار ابتدایی، رسمی، کارشناسی آموزش ابتدایی

فرشته کزازی مطلق

کارشناسی ارشد، روانشناسی تربیتی

منصوره پورعسکری

کارشناسی ارشد، برنامه ریزی درسی، آموزگار

فاطمه زارع زاده مهریزی

دانشجوی دکتری عمران، ارشد عمران، آموزگار ابتدایی