استفاده از فناوری و هوش مصنوعی در آموزش ادبیات فارسی

پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش و کارکرد استفاده از فناوری و هوش مصنوعی در آموزش ادبیات فارسی انجام شده است. در سال های اخیر، گسترش ابزارهای دیجیتال و سامانه های هوشمند آموزشی، شیوه های سنتی تدریس را تحت تاثیر قرار داده و فرصت های جدیدی برای ارتقای کیفیت یاددهی و یادگیری فراهم کرده است. در این پژوهش، تلاش شده است تا ضمن تحلیل جایگاه فناوری و هوش مصنوعی در فرایند آموزش ادبیات، تاثیر این ابزارها بر انگیزه یادگیری، درک عمیق تر متون ادبی، تقویت مهارت های خواندن، نوشتن و تحلیل ادبی بررسی شود. روش پژوهش، ترکیبی از رویکردهای کمی و کیفی است؛ بدین معنا که از یک سو داده های کمی مربوط به میزان استفاده و تاثیر فناوری در کلاس های ادبیات گردآوری و تحلیل شده و از سوی دیگر، دیدگاه ها و تجربه های معلمان و دانش آموزان درباره کاربرد ابزارهای هوشمند در آموزش ادبیات مورد بررسی قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که به کارگیری فناوری و هوش مصنوعی، در صورت برنامه ریزی صحیح و استفاده آگاهانه، می تواند موجب افزایش مشارکت فعال فراگیران، جذاب تر شدن کلاس های ادبیات، شخصی سازی فرایند یادگیری و تسهیل دسترسی به منابع متنوع ادبی شود. در عین حال، نتایج پژوهش بیانگر آن است که نبود زیرساخت های مناسب، آشنایی محدود برخی معلمان با فناوری های نوین و نگرانی ها درباره کاهش نقش تعامل انسانی در کلاس، از جمله چالش های مهم در مسیر بهره گیری از هوش مصنوعی در آموزش ادبیات فارسی است. بر این اساس، پژوهش حاضر بر ضرورت تلفیق سنجیده فناوری با روش های سنتی تدریس، آموزش معلمان، توسعه زیرساخت ها و تولید محتوای دیجیتال متناسب با فرهنگ و ارزش های ادبی زبان فارسی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش ادبیات فارسی ، فناوری آموزشی ، هوش مصنوعی ، یادگیری ترکیبی ، یادگیری شخصی سازی شده ، کلاس هوشمند