ارزشیابی با هوش مصنوعی: تحول در سنجش مهارت های دانش آموزان

هدف این پژوهش، تبیین نقش محوری هوش مصنوعی در تحول نظام ارزشیابی آموزشی و بررسی اثرات آن بر سنجش دقیق و جامع مهارت های دانش آموزان است. ارزشیابی های سنتی عمدتا بر سنجش دانش حفظی تمرکز داشتند، اما ورود فناوری های هوشمند، نیاز به گذر به مدل های انطباقی و شخصی سازی شده را برای ارزیابی مهارت های پیچیده قرن بیست و یکم مانند تفکر انتقادی، حل مسئله و خلاقیت آشکار ساخته است. پژوهش حاضر از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و با استفاده از روش مطالعه اسنادی و تحلیل محتوای کیفی مبتنی بر تفسیر و استخراج الگوها انجام شده است. یافته ها نشان دادند که هوش مصنوعی با فراهم آوردن امکان سنجش عملکرد در محیط های شبیه سازی شده و ارائه بازخورد فوری و انطباقی، ارزشیابی را به عنصری جدایی ناپذیر از خود فرایند یادگیری تبدیل می کند. سامانه های هوشمند، امکان ارزیابی عمیق تر و عادلانه تری از شایستگی های دانش آموزان را فراهم می آورند و به شخصی سازی مسیر آموزشی کمک می کنند. با این حال، اجرای موفقیت آمیز این تحول نیازمند توجه جدی به ملاحظات اخلاقی، حفظ حریم خصوصی داده ها، و اطمینان از عدالت الگوریتمی برای جلوگیری از بازتولید سوگیری های آموزشی است. در نهایت، نتیجه گیری می شود که هوش مصنوعی نه جایگزین، بلکه توانمندساز اصلی برای دستیابی به یک ارزشیابی فرایندی، پویا و هم راستا با اهداف آموزش وپرورش نوین است؛ مشروط بر اینکه سیاست گذاری های کلان و توانمندسازی نیروی انسانی (معلمان) هم زمان صورت پذیرد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، ارزشیابی آموزشی ، سنجش مهارت ها ، یادگیری شخصی سازی شده ، بازخورد انطباقی