اثربخشی آموزش مبتنی بر هوش هیجانی بر رشد اخلاقی، ناگویی هیجانی و کاهش رفتارهای پرخاشگرانه در نوجوانان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر هوش هیجانی بر رشد اخلاقی، ناگویی هیجانی و کاهش رفتارهای پرخاشگرانه در نوجوانان انجام شد. این مطالعه به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل انجام گرفت. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره دوم متوسطه مراجعه کننده به کلینیک های روان شناسی شهر تنکابن در نیمه نخست سال ۱۴۰۳ بود. با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند و پس از اجرای پیش آزمون، ۳۰ نفر از دانش آموزان که دارای شرایط لازم بودند به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر کدام ۱۵ نفر) قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسش نامه رشد اخلاقی لطف آبادی و همکاران (۱۳۹۰)، ناگویی هیجانی تورنتو (۱۹۸۶) و پرخاشگری باس و پری (۱۹۹۲) بود. گروه آزمایش در یک برنامه آموزش مبتنی بر هوش هیجانی طراحی شده توسط پژوهشگر، طی ۱۰ تا ۱۲ جلسه ۶۰ دقیقه ای در مدت ۶ هفته شرکت کردند. پس از اجرای مداخله، داده های حاصل با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) و تک متغیره (ANCOVA) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که آموزش مبتنی بر هوش هیجانی تاثیر معناداری بر افزایش رشد اخلاقی، کاهش ناگویی هیجانی و کاهش پرخاشگری نوجوانان دارد (P<۰.۰۵). همچنین، اندازه اثر به دست آمده نشان داد که این مداخله به ترتیب ۶۴.۴٪، ۵۷.۹٪ و ۶۲.۳٪ از تغییرات متغیرهای مذکور را تبیین کرده است.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر هوش هیجانی ، رشد اخلاقی ، ناگویی هیجانی ، رفتارهای پرخاشگرانه