بررسی تاثیر روش های آموزش انعطاف پذیر بر یادگیری دانش آموزان

جهانی شدن و پیشرفت های فناورانه در قرن بیست و یکم، نظام های آموزشی را با چالش های جدیدی مواجه ساخته است که آموزش سنتی مبتنی بر معلم محوری دیگر قادر به پاسخگویی موثر به نیازهای متفاوت یادگیرندگان نیست. در این راستا، رویکرد «آموزش انعطاف پذیر» (Flexible Learning) به عنوان یک پارادایم نوین آموزشی، توجه بسیاری از پژوهشگران و سیاست گذاران تربیتی را به خود جلب کرده است. آموزش انعطاف پذیر به سیستمی اطلاق می شود که در آن زمان، مکان، سرعت و روش یادگیری متناسب با نیازها، علایق و سبک های یادگیری فردی دانش آموزان تنظیم می گردد. این پژوهش با هدف اصلی بررسی تاثیر این روش ها بر ابعاد مختلف یادگیری دانش آموزان در مقطع ابتدایی انجام شده است. روش پژوهش مورد استفاده در این تحقیق، ترکیبی از توصیفی-پیمایشی و شبه آزمایشی بوده است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان و معلمان مقطع ابتدایی منطقه (نام منطقه فرضی) در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ می باشد که حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران و با سطح اطمینان ۹۵ درصد، برای معلمان تعداد ۱۵۰ نفر و برای دانش آموزان ۴۰۰ نفر در نظر گرفته شد. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های استانداردشده سنجش میزان اجرای راهبردهای انعطاف پذیر توسط معلمان و آزمون های پیش آزمون و پس آزمون عملکرد تحصیلی دانش آموزان در دروس کلیدی ریاضی و علوم بود. نتایج کلیدی حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که اجرای مدل های آموزش انعطاف پذیر (مانند آموزش ترکیبی و یادگیری مبتنی بر پروژه) تاثیر مثبت و معناداری بر افزایش انگیزه درونی، خودکارآمدی و در نهایت بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان (با مقدار (p < ۰/۰۵)) داشته است. به ویژه، انعطاف پذیری در زمان بندی و ارائه محتوا، توانست شکاف یادگیری بین دانش آموزان با توانایی های متفاوت را کاهش دهد. کاربردهای آموزشی این یافته ها بر ضرورت بازنگری در برنامه های درسی، توسعه مهارت های فناورانه معلمان و فراهم آوردن زیرساخت های لازم برای اجرای موفق این مدل ها در مدارس ابتدایی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش انعطاف پذیر ، یادگیری دانش آموزان ، آموزش ابتدایی ، روش های نوین تدریس ، فناوری آموزشی