بررسی رابطه سبک های یادگیری با پیشرفت تحصیلی

هدف اصلی این پژوهش، بررسی میزان و نوع رابطه بین سبک های یادگیری دانشجویان و سطح پیشرفت تحصیلی آنان در محیط آموزش عالی ایران بود. با توجه به شواهد روزافزون مبنی بر تفاوت های فردی در فرآیندهای شناختی و نحوه جذب اطلاعات، درک این ارتباط برای بهینه سازی فرآیندهای تدریس و یادگیری حیاتی است. این مطالعه با رویکردی توصیفی-همبستگی و با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، بر روی نمونه ای متشکل از ۴۵۰ دانشجو در رشته های علوم انسانی و فنی-مهندسی در دانشگاه های شهر تهران انجام شد. برای سنجش سبک های یادگیری، از پرسشنامه استاندارد مبتنی بر مدل کلب (تجربه گرایی فعال، تفکر تاملی، ادراک انتزاعی، و احساس عینی) استفاده شد و پیشرفت تحصیلی با استفاده از میانگین نمرات تجمعی (GPA) دانشجویان در دو نیم سال گذشته سنجیده گردید. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS نسخه ۲۶ و با به کارگیری ضریب همبستگی پیرسون، آزمون تی تک نمونه ای، و تحلیل رگرسیون چندگانه صورت گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که بین برخی از سبک های یادگیری و پیشرفت تحصیلی همبستگی معناداری وجود دارد. به طور خاص، دانشجویانی که سبک یادگیری «ادراک انتزاعی» و «تفکر تاملی» قوی تری داشتند، گرایش بیشتری به دستیابی به سطوح بالاتر پیشرفت تحصیلی نشان دادند ((r > ۰/۴۵)، (p < ۰/۰۱)). در مقابل، سبک «تجربه گرایی فعال» همبستگی ضعیف تر یا معکوس با میانگین نمرات نشان داد. نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که سبک های یادگیری به طور مشترک توان تبیین حدود ۳۲ درصد از واریانس پیشرفت تحصیلی را دارا می باشند. این یافته ها تاکید می کنند که رویکردهای آموزشی باید سازگار با طیف وسیعی از سبک های یادگیری دانشجویان باشند تا از تلفیق موثر اطلاعات و افزایش عملکرد جلوگیری شود. این تحقیق شکاف موجود در حوزه انطباق روش تدریس با ویژگی های شناختی دانشجو در بستر آموزش عالی ایران را پوشش داده و مبنایی برای طراحی برنامه های درسی انعطاف پذیر فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

سبک یادگیری ، پیشرفت تحصیلی ، نظریه کلب ، آموزش عالی ، سازگاری آموزشی ، عملکرد شناختی