بررسی نقش هوش هیجانی در سازگاری اجتماعی و تحصیلی دانش آموزان

در دهه های اخیر، هوش هیجانی به عنوان یکی از مولفه های اساسی در رشد و موفقیت فردی، اجتماعی و تحصیلی مورد توجه گسترده روان شناسان و متخصصان تعلیم و تربیت قرار گرفته است. هوش هیجانی به توانایی فرد در درک، شناخت، کنترل و به کارگیری هیجان ها در جهت سازگاری موثر با محیط اشاره دارد. دانش آموزانی که از سطح بالاتری از هوش هیجانی برخوردارند، در مواجهه با چالش های تحصیلی و اجتماعی از مهارت های ارتباطی و عاطفی مناسب تری استفاده کرده و قادرند روابط بین فردی خود را به شکل سالم تری مدیریت کنند. هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش هوش هیجانی در سازگاری اجتماعی و تحصیلی دانش آموزان است. این مطالعه با رویکرد نظری تحلیلی انجام شده و بر مبنای مرور منابع علمی و یافته های پژوهش های داخلی و خارجی، به تبیین ارتباط میان ابعاد هوش هیجانی شامل خودآگاهی هیجانی، خودتنظیمی، همدلی، انگیزش و مهارت های اجتماعی با ابعاد مختلف سازگاری پرداخته است. نتایج تحلیل ها نشان می دهد که هوش هیجانی، یکی از قوی ترین پیش بین های سازگاری اجتماعی و تحصیلی است؛ زیرا توانایی تنظیم هیجان ها و شناخت هیجان دیگران، موجب کاهش تعارضات بین فردی، افزایش خودکارآمدی، ارتقای انگیزش تحصیلی و بهبود تعاملات گروهی می شود. در نتیجه، می توان گفت پرورش هوش هیجانی در نظام آموزشی، عاملی کلیدی در ارتقای سلامت روانی و اجتماعی دانش آموزان و بهبود عملکرد تحصیلی آنان به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، سازگاری اجتماعی ، سازگاری تحصیلی ، دانش آموزان ، سلامت روان