بررسی نقش والدین در تربیت دینی کودکان از نگاه قرآن و روایات

تربیت دینی کودکان یکی از اساسی ترین وظایف والدین و مهم ترین بستر شکل گیری هویت ایمانی و اخلاقی انسان است. این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی و با تکیه بر آیات قرآن کریم و روایات معصومان(ع)، به بررسی نقش والدین در تربیت دینی کودکان می پردازد و چهار مولفه اساسی مسئولیت پذیری، الگو بودن، محبت و نظارت تربیتی را به عنوان ارکان اصلی این فرآیند تحلیل می کند. یافته ها نشان می دهد که از منظر اسلام، کودک امانتی الهی در دست والدین است و تربیت دینی او باید از سنین آغازین زندگی و متناسب با فطرت پاک انسانی صورت گیرد. مسئولیت پذیری والدین در تامین نیازهای معنوی، هماهنگی در روش های تربیتی و توجه به محیط رشد کودک، زمینه ساز شکل گیری ایمان پایدار می شود. همچنین، الگو بودن عملی والدین موثرترین شیوه انتقال ارزش های دینی است و هرگونه تعارض میان گفتار و رفتار، بنیان دینداری کودک را تضعیف می کند. محبت و عاطفه، به عنوان کلید پذیرش آموزه های دینی، موجب درونی شدن ایمان و پیشگیری از دین گریزی می گردد.

کلیدواژه ها:

تربیت دینی ، نقش والدین ، الگو بودن ، مسئولیت پذیری ، محبت ، نظارت ، قرآن و روایات ، رفتار عملی والدین ، تربیت فطری ، هماهنگی تربیتی