اثربخشی بازی درمانی بر خود تنظیمی و نشانه های بالینی دانش آموزان با اختلال یادگیری خواندن دوره دبستان ناحیه شش شهر اصفهان

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثر بخشی بازی درمانی بر خود تنظیمی و نشانه های بالینی دانش آموزان با اختلال یادگیری خواندن دوره دبستان ناحیه شش شهر اصفهان انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون بود. جامعه آماری دانش آموزان با اختلال یادگیری خواندن دوره دبستان ناحیه شش شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. برای گروه نمونه ۴۰ نفر به صورت هدفمند و پس از غربالگری با استفاده از آزمون ارزیابی خواندن فارسی (پوراعتماد و همکاران (۲۰۱۱ انتخاب شدند و سپس به صورت تصادفی در دو گروه ۲۰ نفره آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزار پژوهش پرسشنامه تنظیم هیجان کودک گراس و جان (۲۰۰۳) و پرسشنامه تشخیص خوانش پریشی کون و همکاران (۱۹۹۴) بود. گروه آزمایش تحت بازی درمانی بر اساس فعالیت های پژوهشی و درمانی شاوفر (۱۹۹۳) طی ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای به صورت گروهی قرار گرفت و گروه کنترل هیچ آموزشی را دریافت نکرد. در نهایت اطلاعات جمع آوری شده توسط نرم افزار SPSS و با استفاده از روش های آماری کوواریانس چندمتغیره تجزیه و تحلیل شد. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که بازی درمانی بر خودتنظیمی (۲۷/۹۶ - ۰/۰۱ = P) و علائم بالینی اختلال خواندن (۳۴/۴۹، ۰/۰۰۱ = P) در دانش آموزان مبتلا به اختلال خواندن اثرگذار است.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، خود تنظیمی ، نشانه های بالینی اختلال خواندن ، اختلال یادگیری خواندن