مطالعه ای بر آسیب های فردی و جمعی رسانه های نوین و راهکارهای رفع آن با تمرکز بر فیلم مستند معضل اجتماعی ساخته جف اورلوفسکی

این مقاله قصد دارد که با تمرکز بر فیلم مستند معضل اجتماعی (جف اورلوفسکی، ۲۰۲۰)، مطالعه ای داشته باشد بر برخی از آسیب های فردی و اجتماعی کاربرد رسانه های نوین و راهکارهای رفع آن. در این راستا از دیدگاه هایی از نظریه پردازان حوزه های مختلف علوم انسانی استفاده کرده ایم، از جمله نظریه ی مارتین هایدگر درباره ی تکنولوژی، نظریه ی ریمون بودون درباره ی عاملیت و وابستگی اجتماعی، نظریه ی هربرت مارکوزه درباره ی عقلانیت تکنولوژیک، نظریه ی یورگن هابرماس درباره ی رابطه ی بینافردی و بین الاذهانی برای رهایی از زیان های عقلانیت تکنولوژیک و نظریه ی وانمایی ژان بودریار. هدف این پژوهش آن است که بتواند علاوه بر نشان دادن برخی از مهم ترین آسیب های رسانه های نوین، راهکارهای خروج از آنها را نیز نشان دهد و این کار را با تکیه بر نظرات برخی صاحب نظرانی انجام دهد که مستقیما با این مقوله درگیر بوده اند و در فیلم مستند معضل اجتماعی از آن سخن می گویند. پرسش های این پژوهش آن است که اولا: دیدگاه های نظریه پردازان مذکور را چگونه می توان در مورد رسانه های نوین به کار گرفت و ثانیا: با تکیه بر این نظریه ها و تمرکز بر فیلم معضل اجتماعی به عنوان مطالعه ی موردی، آسیب های رسانه های نوین و راهکارهای خلاصی از آنها شامل چه چیزهایی می شوند. نتیجه ی این پژوهش نشان می دهد که استفاده از کاربران فضای مجازی به عنوان محصولات و کالاهای تجاری، کنترل و مغزشویی این کاربران در راستای سوداگری سرمایه داران برای فروش کالاهای تبلیغ کنندگان در فضای مجازی، جلب توجه و اعتیاد کاربران به فضای مجازی با همین هدف و بیماری های مختلف روانی و جسمانی کاربران، چندی از آسیب های جهان حاد واقعیت ساز و وانمایانه در رسانه های نوین است و راهکارهای خلاصی از آن از طریق ارتباط های بین الاذهانی و گفتگوهای اجتماعی قابل حصول است. این پژوهش، پژوهشی کیفی است و با شیوه ی توصیفی تحلیلی و با توجه به داده های کتابخانه ای و فیلمی انجام شده است.

کلیدواژه ها:

رسانه نوین ، ریمون بودون ، هایدگر ، بودریار ، مارکوزه ، هابرماس