نقش نهادهای بین المللی در شکل دهی به حکمرانی جهانی مقابله با آلودگی پلاستیکی دریایی

با گسترش بحران آلودگی پلاستیکی در محیط های دریایی، حکمرانی جهانی در این حوزه با چالش های نهادی و ساختاری مواجه شده است. در حالی که نهادهای بین المللی متعددی همچون برنامه محیط زیست سازمان ملل، سازمان بین المللی دریانوردی، مجمع عمومی سازمان ملل و نهادهای منطقه ای در مقابله با این بحران نقش آفرینی می کنند، پراکندگی صلاحیت ها، نبود هماهنگی نهادی، و ضعف در ضمانت اجرا موجب شده اند که تلاش های جهانی از انسجام و اثربخشی لازم برخوردار نباشند. هدف این مقاله، تحلیل نقش نهادهای بین المللی در شکل دهی به حکمرانی جهانی مقابله با آلودگی پلاستیکی دریایی و ارزیابی ظرفیت ها و محدودیت های نهادی موجود است. مساله اصلی پژوهش آن است که چگونه تعامل یا واگرایی میان نهادهای بین المللی بر کارآمدی حکمرانی جهانی در این حوزه تاثیر می گذارد. این مقاله با بهره گیری از روش تحلیل نهادی و چارچوب نظری حکمرانی چندسطحی، به بررسی تطبیقی عملکرد نهادهای منتخب، تحلیل خلاهای ساختاری، و ارائه پیشنهاداتی برای اصلاح سازوکارهای حکمرانی جهانی می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که در غیاب یک نهاد هماهنگ کننده مرکزی، حکمرانی جهانی در حوزه آلودگی پلاستیکی دریایی نیازمند بازطراحی نهادی، تقویت همکاری بین نهادی، و ایجاد رژیم های الزام آور چندسطحی است.

کلیدواژه ها:

حکمرانی جهانی ، آلودگی پلاستیکی دریایی ، نهادهای بین المللی ، برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد ، تعامل نهادی ، محیط زیست دریایی