دین و صلح پروری در رسانه های نوین

در عصر حاضر و با توسعه دامنه نفوذ رسانه های نوین در سطوح مختلف جامعه شاهد آن هستیم که نهادهای اصلی جامعه از جمله دین، سیاست و فرهنگ کاملا متاثر از این رسانه ها هستند. در این پژوهش اصطلاح «رسانه های نوین» به تمام رسانه های دیجیتال اطلاق می گردد که از خصلت تعاملی بودن برخوردارند و امکان ارتباطات دوجانبه را فراهم می آورند. همچنین این پژوهش، دین را به منزله یک پارادایم فراگیر و یک سامانه آکنده از معانی و کنش ها در فرهنگ بشری مورد مطالعه قرار می دهد که از طریق رسانه ها می تواند ایده پردازی های مختلفی را برای درک صلح ایجاد کند و از طریق مفهوم «صلح» بین گروه های مختلف فرهنگی و اجتماعی در سطح بین المللی همگرایی و وفاق ایجاد نماید. رویکرد نظری این پژوهش به رسانه های نوین، رویکرد «وساطت معنا» است. این رویکرد رسانه ها را منبعی مهم معرفی می کند که افراد را قادر می سازد تا باورها و ارزش های خود را در بطن یک فرهنگ ابراز داشته و پیرامون آن ها نقد و نظر کنند. بر این اساس، مقاله حاضر می کوشد با بهره گیری از ظرفیت های نظری و پژوهشی موجود در دین پژوهی و مطالعات ارتباطی و رسانه ای، با روش کتابخانه ای و رویکرد تحلیلی، به این سوالات پاسخ دهد که در عصر کنونی، رسانه های نوین چگونه می توانند ابعاد چندگانه و فرآیندهای درهم تنیده دین و صلح را در جامعه (جهانی) کنار هم بنشانند؟ از طرف دیگر، دین چگونه می تواند با بهره گیری از رسانه های نوین، صلح را در جهان فراگیر کرده و گروه های مختلف اجتماعی و فرهنگی را همگرا نماید و بر محدودیت های ذاتی رسانه های نوین در این زمینه غلبه کند؟

کلیدواژه ها:

دین ، صلح ، رسانه های نوین ، فرهنگ ، صلح پروری