همسویی استراتژیک ایران با سازمان همکاری شانگهای: تغییر به سمت نظم چند قطبی

عضویت کامل ایران در سازمان همکاری شانگهای در سال ۲۰۲۳، نمادی از گرایش جدی ایران به سمت نظم چندقطبی و کاهش وابستگی به ساختارهای تحت سلطه غرب است. این عضویت، بستری برای تقویت نفوذ منطقه ای ایران، گسترش روابط اقتصادی با کشورهای شرقی و شکل گیری شراکت های استراتژیک با قدرت هایی چون چین و روسیه فراهم کرده است. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از چارچوب نظری چندقطبی گرایی، به بررسی این همسویی استراتژیک می پردازد و تاثیر آن را در تحول جهت گیری سیاست خارجی ایران به سمت نظامی بین المللی چندمرکزی ارزیابی می کند. یافته ها نشان می دهد که ایران با همکاری های گسترده در حوزه های اقتصادی، امنیتی و سیاسی در چارچوب این سازمان، درصدد کاهش تاثیر فشارهای غربی و تقویت جایگاه خود در نظم نوظهور اوراسیا است. این حرکت، هم راستا با سیاست «نگاه به شرق»، نه تنها نشان دهنده تغییر ساختاری در سیاست خارجی ایران محسوب می شود، بلکه گامی موثر در جهت تحقق نظامی چندقطبی در عرصه بین المللی محسوب می گردد.

کلیدواژه ها:

سازمان همکاری شانگهای ، ایران در سازمان همکاری شانگهای ، چندقطبی گرایی ، سیاست خارجی ایران ، چندقطبی گرایی در سیاست بین المللی