ارائه چارچوبی مفهومی برای مدل سازی تعاملات میان هوشی در سیستم های چندعامله مبتنی بر مدل های زبانی بزرگ

گسترش مدل های زبانی بزرگ (LLMs) زمینه ساز ظهور نسل جدیدی از سامانه های چندعامله شده است که در آن ها تعاملات میان هوشی نقشی تعیین کننده در تصمیم گیری جمعی ایفا می کند. با وجود پیشرفت های قابل توجه در توانایی های استدلالی و زبانی این مدل ها، چالش های اساسی در مدل سازی رسمی تعاملات غیرمتمرکز، هم ترازی شناختی میان عامل ها و مقیاس پذیری محاسباتی همچنان پابرجاست. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی–مفهومی به بررسی ساختاری این چالش ها پرداخته و شکاف میان چارچوب های کلاسیک تصمیم گیری چندعامله و معماری های مبتنی بر LLM را تبیین می کند. در این راستا، یک مدل سه لایه شامل لایه شناختی، لایه پروتکل تعامل و لایه هماهنگی رسمی پیشنهاد می شود که امکان تفکیک و تحلیل سطوح مختلف تعامل AI–AI را فراهم می سازد. این چارچوب نشان می دهد که پایداری رفتار جمعی نه تنها به ظرفیت شناختی عامل های زبانی، بلکه به کیفیت ساختار تعامل و سازوکارهای هماهنگی وابسته است. مدل ارائه شده بستری مفهومی برای تحلیل نظام مند تعاملات میان هوشی در سامانه های چندعامله مبتنی بر مدل های زبانی بزرگ فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

تعاملات میان هوشی ، مدل های زبانی بزرگ ، سیستم های چندعامله ، هماهنگی غیرمتمرکز ، پروتکل تعامل AI–AI