ارائه ی چارچوبی نظری برای پیشرفت بومی: نقش فرهنگ پوشش در هم افزایی هویت، میراث و اقتصاد

پیشرفت در جوامع ریشه دار، مستلزم توجه به سرمایه های فرهنگی و هویتی است. فرهنگ سنتی پوشش در ایران، نه تنها بازتابی از هویت های منطقه ای و ملی، بلکه حامل میراث ناملموس و دانش های بومی است. این پژوهش در پی آن است که با ارائه ی چارچوبی مفهومی، نقش فرهنگ سنتی پوشش را در «صورت بندی الگوی بومی پیشرفت» تبیین کند. این الگو، پیشرفت را نه صرفا در ابعاد اقتصادی، بلکه در پیوند با مولفه های فرهنگی (هویت، میراث) و اقتصادی (اقتصاد فرهنگ، صنایع دستی) تحلیل می کند. سوال اصلی پژوهش این است که فرهنگ سنتی پوشش چگونه می تواند به عنوان یک عامل کلیدی در شکل دهی به الگوی بومی پیشرفت عمل کند و چه پیوندی میان آن، هویت فردی و جمعی، حفظ و ارتقای میراث فرهنگی، و توسعه ی اقتصاد فرهنگ وجود دارد؟ این مقاله با رویکردی کیفی و با تکیه بر مفاهیم کلیدی «هویت فرهنگی»، «میراث ناملموس» و «اقتصاد فرهنگ»، به بررسی این پرسش ها می پردازد و چارچوبی را برای درک عمیق تر ارتباط میان سنت و پیشرفت در بستر فرهنگی ایران پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

الگوی بومی پیشرفت ، فرهنگ پوشش سنتی ، هویت فرهنگی ، اقتصاد فرهنگ ، میراث فرهنگی