طراحی مجموعه مسکونی برای یک خانواده ایرانی با رویکرد طبیعت و سرزندگی

خانه مفهومی فراتر از یک سرپناه ساده است و نقشی بیش از تامین نیازهای کالبدی و عملکردی ایفا می کند. با توجه به تاثیر عمیق خانه بر هستی و روان انسان رویکردی کل نگرانه به جای روش های صرفا عملکردگرا در طراحی آن ضروری به نظر می رسد. امروزه جامعه از وضعیت معماری معاصر ایران رضایت ندارد و آن را سرگردان و فاقد هویت می داند. از سوی دیگر دغدغه عمومی برای دستیابی به معماری هویت مند به دلیل تعاریف مبهم یا محدود از این مفهوم گاه معماران را نگران تحمیل چارچوب های صلب به طراحی می کند. بنابراین الگوهایی موردنیاز است که محدودکننده نباشند و همچون قواعدی پویا، معماران و سایر دست اندرکاران ساخت وساز را از آشفتگی کنونی رهایی بخشند. هویت هر بنا وابسته به زنده بودن الگوها و توانایی آنها در القای کیفیتی بی نام و دستیابی به مفهوم حقیقی سکونت است. جستجوی هویت در گذشته باید با هدف کشف الگوهای زنده و فراتاریخی باشد، نه ترکیب صرف عناصر تاریخی با معماری معاصر. این پژوهش به صورت توصیفی-تحلیلی و با رویکرد کیفی-کاربردی انجام گرفته است. یافته های پژوهش در قالب اصول و راهکارهای طراحی در چارچوب نیازهای فرهنگی، اقلیمی و زیستی خانواده ایرانی تدوین و ارائه شد. این روش تحقیق امکان شناسایی دقیق نیازهای کاربران، تحلیل عملکرد فضاها، انتخاب الگوهای مناسب و بومی سازی ایده ها در طراحی معماری مجموعه مسکونی را فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

معماری ، خانه ، هویت